Ile de France

Art en France

L'Art et l'Art de vivre

Ile de France

Bezienswaardigheden, exposities, monumenten, natuur en nog veel meer!

Arrangement Parijs door Art en France kunstenaar Jos Verheugen

 

Wandeling, rondleiding Louvre en diner verzorgd door Art-en-France kunstenaar Jos Verheugen,Parijzenaar, kunstenaar en kok.

 

Jos neemt je mee, voor een wandeling door "zijn dorpje in Parijs", het wijkje Butte-aux-Cailles, waar hij je historische en markante locaties laat zien. Op de

onwaarschijnlijk rijk gesorteerde markt van de Boulevard Blanqui, die hem geïnspireerd heeft voor het maken van het "ABC van de Markt" kiezen de deelnemers vervolgens "naar het seizoen", en naar eigen smaak, de ingrediënten voor het diner van diezelfde avond. Voordat Jos dat diner ook eigenhandig in zijn droomkeuken bereidt neemt hij je nog mee langs zijn favoriete schilderijen in het Louvre. De deelnemers kunnen de namiddag de rest van het Louvre, of de stad op eigen houtje

"doen", of Jos gezellig komen helpen bij het koken. 's Avonds schuiven iedereen dan bij Jos thuis aan voor een bourgondisch maal, vergezeld van de "juiste" wijnen. Het digestief is vervolgens in het atelier van Jos, om de indrukken van eerder die dag in een verrassend perspectief te plaatsen. Alleen mogelijk voor groepen van 8-10 deelnemers, individueel inschrijven niet mogelijk.

 

>>>>>>>>Meer info

De markten van Parijs

 

De Parijze markten stammen uit de Vde eeuw. Parijs heette toen nog Lutèce en de eerste markt "Palu" vond plaatsin Ile de la Cité. Hier wisselde men producten en ideeën uit. Palu is inmiddels verdwenen, maar het aantal markten is toegenomen. In 1860 waren het er al 51. Door de heropening van de marché des Enfants Rouges, de oudste overdekte markt van Parijs, enhet ontstaan van nieuwe markten, telt de hoofdstad vandaag de dag meer dan 90 markten.

Aan de rand van Parijs en Montmartre ligt Saint-Ouen met zijn beroemde vlooienmarkt die altijd massa’s toeristen aantrekt. De stad organiseert verschillende grote evenementen en onderscheidt zich door de kwaliteit van zijn onthaal, een waaier goede hotels, charmante gastenkamers en een grote keuze van restaurants, aangepast aan elk budget.

 

Al meer dan een eeuw houdt men in Saint-Ouen een beroemd antiek- en brocantemarkt. Meer dan 2000 handelaren staan verdeeld over 16 markten en de vele omliggende straatjes. Deze unieke en uiterst sfeervolle markt vindt plaats op zaterdag, zondag en maandag, het hele jaar van 10 tot 17 u (iets minder activiteit tijdens de eerste twee weken van augustus).

 

Men vindt er zowel gewone antiek, zoals meubelen, bronzen beelden, verlichting, vaatwerk, juwelen, speelgoed, boeken… als verrassende antiek, zoals wetenschappelijke en technische instrumenten, navigatieapparatuur, collector items, sportartikelen… Een buitenkans voor koopjesjagers en liefhebbers van originele wandelingen. Metrolijn 4, station Porte de Clignancourt.

 

>>>>>>>>Meer info

Domaine National de Saint-Cloud

 

De indeling van Parc de Sceaux werd door André le Nôtre, de beroemde tuinarchitect van Lodewijk XIV, gemaakt toen hij in Sceaux werkte voor Jean Baptiste Colbert. Het park heeft een bijzondere structuur rond een dubbel perspectief dat met grote, groene grasvelden, bosschages, vijvers, fonteinen, watervallen en een kanaal is verfraaid.

 

Het park werd in de jaren '30 gerestaureerd en zoekt het juiste evenwicht tussen historische tuin en tuin voor vermaak.

 

Het Domaine National de Saint-Cloud getuigt van vier eeuwen tuinkunst en oude watertechnieken. De aanwezigheid van water is een van de belangrijkste rijkdommen van het domein. Het geeft een overvloed aan fonteinen, vijvers en watervallen die op theatrale en ingenieuze manier geënsceneerd worden.

De waterpartijen en de inrichting van de tuinen zijn het resultaat van een meesterlijk beheer van het landschap, zijn ligging en de grote bekwaamheid van 17e eeuwse Florentijnse fonteinbouwers en André le Nôtre. Het water van de vijvers, fonteinen en watervallen komt van verschillende natuurlijke bronnen (regenwater, natuurlijke waterbronnen, het beekje de Vauchilard etc.). Door een hydraulisch systeem, waarin alle vijvers onderling verbonden zijn, en door vernuftig gebruik van enkel zwaartekracht, wordt dit water in een bepaalde richting gestuurd.

De meest spectaculaire getuige van de 17e eeuwse fonteinbouwkunst is de “Grand Cascade” met zijn twee zorgvuldig opgebouwde watervallen, waarvan het bovenste gedeelte door Antoine Le Patre gebouwd werd. Het werd in 1665 voltooid en in 1667 officieel in gebruik genomen. Een kanaal dat werd aangelegd door Jules Hardouin-Mansart (1697-1699) ligt in het vervolg van het onderste gedeelte. De twee delen worden gescheiden door de allee du Tillet. De bloementuin van Sèvres ten slotte is een unieke ruimte waar met een grote know-how bloemen worden geteeld.

 

Bron: ToutdeFrance.nl

De Arago route

 

"Jan Dibbets (1941) had van de stad Parijs in 1987 de opdracht gekregen om een standbeeld te ontwerpen voor Francois Arago (1786-1853), astronoom, grensverleggend wetenschapper, humanist, politicus en staatshoofd. Er was ooit een echt standbeeld van Arago. Het dateerde van 1893 en stond op een pleintje langs de naar hem vernoemde boulevard in het 14e arrondissement met zijn gezicht naar de tuinpoort van het Observatoire, de sterrenwacht, dat op een heuveltje staat met de wel zeer toepasselijke naam Le Grand Regard, de wijde blik. Tussen 1942 en het einde van de oorlog overkwam deze Arago hetzelfde als veel andere bronzen beelden in de Franse hoofdstad: hij werd door de Duitsers omgesmolten tot iets dat niet meer te achterhalen is. Zijn sokkel bleef staan en staat er nog altijd (en er is zelfs een bronzen plaatje op aangebracht). Vandaar de roep van een heus Comité Arago met gepensioneerde astronomen en aanverwante wetenschappers om de grote man in zijn oorspronkelijk brons te doen herleven. Maar er was niemand die nog de mal van het oerexemplaar kon vinden.

 

De afdeling Beeldende Kunst van de gemeente Parijs kreeg een ingeving bij de viering van zijn 200e geboortejaar. Er zou een monument moeten komen dat brak met de traditie van het monumentale standbeeld. Het zou een antwoord moeten verschaffen op de vraag hoe je aan het einde van de 20e eeuw een dergelijk gedenkteken maakt.

Omdat Arago niet alleen astronoom was, maar ook als landmeter een deel van de over Frankrijk en de Middellandse Zee lopende lengtecirkel in kaart had gebracht, nam Jan Dibbets de meridiaan van Parijs als uitgangspunt. Precies op het Parijse deel van de lengtecirkel, dwars door de stad, van zuid naar noord over een hemels brede afstand van 12 kilometer, zouden er 135 bronzen medaillons met de simpele inscriptie ARAGO worden geplaatst. Zomaar in het asfalt, op straat, in parken, op stoepen of onder de poort van een onverwachte doorgang.

 

Jan Dibbets ging uit van het lege voetstuk aan Boulevard Arago als centrum van de hommage. De sokkel stond namelijk al precies op de meridiaan. Vanaf daar plaatste hij de medaillons naar het zuiden en noorden. De Parijzenaars zouden zich na enige tijd wel beginnen af te vragen wat de betekenis van die bronzen rondjes kon zijn, schreef de kunstenaar in zijn presentatie: 'Dan worden ze zich bewust van de denkbeeldige lengtecirkel en ten slotte -althans de meest nieuwsgierigen onder hen- van de geestelijke erfenis die Francois Arago hun nagelaten heeft.' In 1968 heb ik een lijstje gemaakt van denkbeeldige lijnen die ik ooit wilde afbakenen. Dit is de 1e keer dat het me lukt,' zei Dibbets. Wanneer denkbeeldige lijnen gemarkeerd worden, ontstaat de wat vreemde, dwingende behoefte om deze sporen te volgen. Het leven van een beroemde artiest fascineert, net als het nareizen van een expeditie, het nalopen van een uit andere tijden daterend reisverslag of het volgen van de route langs een voormalige frontlijn. Misschien willen we onszelf verrassen, ons zonder al te veel risico een avontuur gunnen, willen we griezelen in het spookhuis van de geschiedenis, willen we ons spiegelen aan de emoties van hen die de route van hun gevoel volgden.

'Hoe mathematischer een punt of een lijn, hoe groter het verlangen om erop te gaan staan.'

 

Denk niet dat Dibbets' ontwerp een beetje met de Franse slag werd uitgevoerd, om het maar eens stereotyp uit te drukken. Verreweg het grootste deel van de kosten ging naar de geometrische dienst van Parijs, naar de landmeters. Elke plek werd tot op de millimeter nauwkeurig berekend. Arago zou het precisiewerk met trots hebben gadegeslagen. Men kwam er bij deze gelegenheid achter dat het uit 1806 daterende richtpunt aan de zuidkant van Parijs, de zogenoemde Mire du Sud, 40 meter uit het lood stond. Dibbets kunstwerk bleek ook toegepaste wetenschap te zijn. Het traject is een kunstwerk, een monument dat bestaat uit 135 bronzen plaatjes, die zo discreet in het Parijse macadam zijn gevoegd dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. Zo wilde de ontwerper, de Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets, dat: een monument dat passanten hoogstens 'en passant' ontdekken, waardoor het uiteindelijk een intrigerende obsessie wordt. "De meridiaan biedt in elk geval voldoende dramatische stof om het oeuvre van Shakespeare te evenaren en is in die zin op zichzelf al een 'lieu de mémoire'.

 

Het Louvre, dat door de meridiaan precies doormidden gesneden wordt, levert al heel veel op. De historie van het gebouw, van z'n debuut als fort tot aan de industriële wereldtop van 1989, loopt al 1000 jaar parallel met de Franse geschiedenis. Sterker nog, het gebouw is zelf vaak de Franse geschiedenis of in elk geval de plaats, je zou bijna zeggen de ruimte, waar die zich afspeelt. Het is een verkenningstocht langs een onvoorspelbare en daardoor welhaast geheimzinnige route. Voor het gevoel kloppen de rechte lijn van de lengtecirkel en het grillige stratenplan zelden met elkaar. Het lijken wel koorddansers op de meridiaan boven de voornaamste symbolen van de Franse natie. Via gebouwen en plekken die een zo belangrijke rol spelen in het collectieve geheugen dat historici er recentelijk een nieuwe omschrijving voor hebben bedacht: 'lieux de mémoire', plaatsen van herinnering."

 

(Uit: Philip Freriks, Het spoor van de monumentale meridiaan, A.W.Bruna Uitgevers B.V. Utrecht, 1997)

Musée Rodin Parijs

 

Het Hôtel Biron staat onderaan de Dome van het Invalides op 77 rue de Varenne. Het is niet gelegen tussen een kasteeltuin en een park zoals de meeste huizen in het Faubourg Saint-Germain arrondissement maar is zoals het een echt kasteel betaamd, omringd door 3 hectare grond.

 

Het huis werd gebouwd tussen 1728 en 1730 door de architect Jean Aubert wie later ook de schitterende stallen van Château de Chantilly bouwde. Het geheel stond onder leiding van Abraham Peyrenc de Moras, een man die veel geld had verdiend met het speculeren op de beurs.

 

Abraham Peyrenc de Moras was één van de eerste nieuwe rijken maar in tegenstelling tot de latere "Nouveau Riches" had hij wel smaak.

 

Het Hôtel Biron is geheel opgetrokken in de Rococo stijl. Het heeft een schitterende voorkant maar het interieur is te mooi voor woorden. De panelen, het schilderwerk en de meubelen. Het past allemaal perfect bij elkaar.

 

Auguste Rodin leefde hier van 1908 tot aan zijn dood in 1917. Het museum bezit bronzen en terracotta sculpturen van Rodin, maar ook twaalf grote werken van zijn pupil en compagnon Camille Claudel, inclusief de beroemde "Vague".

 

Zevenduizend tekeningen en verscheidende schilderijen van Carrière, Monet en Van Gogh uit zijn prive collectie, verrijken de collectie. De monumentale bronzen standbeelden (de Denker, de Poorten van de Hel en de Burgers van Calais) staan in de tuin, waar recentelijk ook de bloemenbedden aan de zuidkant zijn vernieuwd.

 

Adres:

77, Rue de Varenne

75007, Parijs

www.musee-rodin.fr

Les Grandes Eaux Nocturnes

 

Les Grandes Eaux Nocturnes is een bijzonder klank-, licht en waterspel in de tuinen van Versailles bij het vallen van de avond. Op de zaterdagavonden van 20 juni tot en met 19 september kan de bezoeker een verrassend parcours volgen in de koninklijke tuin van Lodewijk XIV. Op verzoek van de koning heeft de bekende tuinarchitect André Le Nôtre na vier jaar tijd deze tuin met beroemde waterpartijen ontworpen en voltooid. Het Château de Versailles werd gebouwd voor Lodewijk XIII en later uitgebreid door Lodewijk XIV tot één van de grootste kastelen ter wereld en mogelijk ook één van de bekendste ter wereld. Denkt u aan de beroemde Spiegelzaal en de tuinen, die regelmatig in de belangstelling staan. Het Château van Versailles valt onder het Werelderfgoed van de Unesco. Van 20 juni tot en met 19 september 2015.

 

>>>>>>>>Meer info

Potager du Roi in Versailles

 

De 'potager du roi' werd op verzoek van Lodewijk de XIV in 1678 door Jean-Baptiste La Quintinie aangelegd. De Moestuin van de Koning is een Franse tuin met een totale oppervlakte van 9 ha en voorzag de koninklijke tafel van de nodige verse groente. De tuin werd aangelegd op een moerassig gebied dat “Etang Puant” (de stinkende vijver) werd genoemd. De moeite die werd gedaan om de door de koning gewenste verse groente voor te schotelen, maakt de tuin bijzonder. In het midden van “le Grand Carré” stralen 16 kavels groenteteelt een smakelijk uitziende kleurenpracht uit.

Als we de lanen doorlopen langs de verschillende verzonken tuinen, vinden we zowel zeer zeldzame als heel gewone vruchten en groenten en veel verschillende geleide fruitbomen die door ware tuinkunstenaars onderhouden worden. Zij hebben hun kennis van tuinieren goed weten te combineren met de grillen van de natuur. De tuin geeft bijzonder smakelijke vruchten en groenten door de hoge muren die door Mansart rond de tuin werden gebouwd en zodoende een soort microklimaat schiep.

 

>>>>>>>>Meer info

 

Ontdek de passages van Parijs

 

Dacht je dat je Parijs inmiddels wel kende? Deze charmante plekjes heb je misschien nog niet allemaal bezocht. Ooit waren er zo’n 150, nu zijn er nog een dertigtal bewaard gebleven: overdekte winkelpassages, de ideale plek om even bij te komen van de Parijse hectiek. Je waant je er echt even in een andere tijd. Ik zet hieronder een aantal leuke passages op een rijtje. De meeste interessante passages bevinden zich min of meer op loopafstand van elkaar.

 

Passage des Panoramas

Tussen metrostation Bourse en Boulevard Montmartre vind je deze karakteristieke winkelpassage, de oudste van Parijs, geopend in 1800. Je kunt er onder meer terecht voor boeken, platen, schilderijen, en natuurlijk een hapje of een drankje.

 

Passage Jouffroy

Ook mooi, en verbonden met de Passage des Panoramas, is de Passage Jouffroy. Onder meer opvallend zijn de overkapping van glas en metaal – de eerste van Parijs met zo’n dak, en een iconische klok die over de passage uitkijkt.

 

Galerie Vivienne

Wanneer je van Bourse door de Rue Vivienne loopt kom je uit bij de Galerie Vivienne, nog zo’n bijzondere winkelpassage. Deze dateert uit 1823, en heden ten dage staat het bekend om z’n modewinkeltjes en zaakjes met spullen voor de inrichting van je huis. Bovendien worden er met enige regelmaat modeshows in de passage gehouden. Aan de Galerie Vivienne verbonden is de Galerie Colbert, hier geen bijzondere winkeltjes maar wel een opvallende koepel van glas en metaal.

 

Passage du Grand Cerf

Een stukje naar het oosten vind je de lange Passage du Grand Cerf, geopend in 1825. Vol met leuke winkeltjes, vooral op het gebied van antiek, kunst, sieraden en mode. Let ook op de prachtige barometer boven je.

 

Passage Verdeau

Iets meer naar het noorden, vind je ook een mooie passage. De Passage Verdeau, uit het midden van de 19e eeuw, leidt richting Faubourg-Montmartre. Liefhebbers van oude boeken en ansichtkaarten komen hier aan hun trekken. Het fotowinkeltje op nummer 14-16 zit er al sinds 1901!

 

Passage Choiseul

Ga je van hier weer terug naar de andere kant van de Boulevards, richting het Louvre, dan kom je na enkele minuten bij de Passage Choiseul, met 190 meter de langste overdekte winkelstraat van Parijs.

 

Bron: FrankrijkPuur.nl

 

Terug naar menu

 

Art-en-France © 2017 • Overname van artikelen en afbeeldingen alleen na toestemming van Art-en-France •